Korzenie Polskich barw narodowych sięgają średniowiecza. W XIII wieku Biały Orzeł umieszczany był na czerwonych polach tarcz herbowych, które zdobiły chorągwie władców piastowskich Mieszka I i Bolesława Chrobrego. Chorągwie w tych barwach widnieją również na obrazach przedstawiających bitwę pod Grunwaldem Jana Matejki i Wojciecha Kossaka. Chociaż wizerunek samego orła zmieniał się wielokrotnie, to zawsze towarzyszyły mu biel z czerwienią.

Źródeł barw narodowych upatruje się jednak w dawnej Rzeczypospolitej, kiedy to w użyciu były trzy wzory chorągwi państwowych: chorągiew herbowa z połączonym herbem Polski i Litwy symbolizująca całą Rzeczypospolita oraz chorągwie Korony i Wielkiego Księstwa Litewskiego. W Koronie była to chorągiew czerwona z wizerunkiem Orła Białego, a w Wielkim Księstwie Litewskim czerwona z białą Pogonią – galopującym na koniu rycerzem.

W II połowie XVIII wieku oraz w czasach Księstwa Warszawskiego biało-czerwone barwy, pojawiały się na kolistych kokardach noszonych w ówczesnym Wojsku Polskim na nakryciach głowy. Znaczące były również pierwsze obchody rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 maja 1792 r. podczas których damy wystąpiły w białych sukniach przepasanych czerwoną wstęgą, a panowie nałożyli na siebie biało-czerwone szarfy.

Doniosłym momentem w historii naszych barw narodowych był 7 lutego 1831 roku, kiedy to Sejm powstańczy oficjalnie ustanowił, że Kokardę narodową stanowić będą kolory herbu Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego. Ustawa ta jako pierwsza normowała kwestię polskich barw, wprowadzając tym samym barwy narodowe. Biel pochodziła od znaków Orła będącego godłem Polski oraz znaku Pogoni będącego godłem Litwy, a czerwień od koloru tła na których owe godła się znajdowały. Z racji tego, że w naszej heraldyce kolor godła jest ważniejszy od koloru tła, biel znalazła się nad kolorem czerwonym.

Kolejnym istotnym momentem w historii naszych barw narodowych była 125. rocznica uchwalenia Konstytucji 3 Maja, kiedy to podczas świętowania w Warszawie po raz pierwszy masowo użyto biało-czerwonych flag.

Po odzyskaniu niepodległości barwy narodowe uchwalił Sejm odrodzonej Polski. Ustawa z 1 sierpnia 1919 roku określała, że „za barwy Rzeczypospolitej Polskiej uznaje się kolor biały i czerwony w podłużnych pasach równoległych, z których górny – biały, dolny zaś – czerwony." Ustawą tą ustanowiono również "flagę państwową z godłem", przeznaczając ją początkowo dla polskich poselstw, konsulatów oraz statków handlowych.

Ustawa z 1919 roku nie precyzowała jednak, jaki ma być odcień czerwieni. Dopiero dwa lata później, w 1921 roku, Ministerstwo Spraw Wojskowych opracowało broszurę "Godło i barwy Rzeczypospolitej Polskiej" z barwnymi wizerunkami znaków państwowych, gdzie czerwień na fladze narodowej miała odcień karmazynu.W rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 13 grudnia 1927 roku odcień czerwieni zmieniono na cynober. Kolor ten został potwierdzony w ustawie z 1955 roku - tej samej która usankcjonowała Godło Polski bez korony. O aktualnie obowiązującym odcieniu flagi narodowej zadecydowała ustawa o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej oraz o pieczęciach państwowych z 31 stycznia 1980 roku. Ustawa ta stanowiła także, że flagę państwową można było wywieszać tylko w uroczystości, święta i rocznice państwowe. Wywieszenie barw narodowych przy innych okazjach podlegało karze.

Dopiero 20 lutego 2004 roku, w nowelizacji ustawy z 1980 roku przepis ten został zniesiony. Obecnie każdy obywatel ma prawo wywiesić flagę w barwach narodowych, pamiętając jednak o tym, aby należycie oddawać im cześć i szacunek. Tą samą ustawą ustanowiono 2 maja jako Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej.